This is default featured slide 1 title
This is default featured slide 2 title
This is default featured slide 3 title
This is default featured slide 4 title
This is default featured slide 5 title
 

TARAS

Stanowi bardzo dobre przejście między pokojem dziennym a zielenią przydomową. Sytuuje się go 15-20 cm poniżej poziomu podłogi pokoju dziennego.Powinien być tak ukształtowany, aby przynajmniej z dwóch stron zachować płynność przejścia w otaczają­cy go ogród. Jeżeli zachodzi potrzeba, jedna ze stron może być wsparta murkiem (o odpowiedniej strukturze powierzchni) lub stromym ogródkiem skalnym z pięk­nymi, naturalnymi kamieniami i zielenią. Taras musi mieć odpowiedni spadek. Jego powierzchnia może być betonowa z zatopionymi w niej kamieniami, cegłą lub śladami po deskowaniu.Taras na swoim obwodzie powinien być ograniczony podmurówką ułożoną na fundamencie zagłębionym w ziemi na minimum 80-120 cm. Podmurówkę można wykonać z cegły, kamienia lub belek (np. wybrakowa­nych belek stropowych). Innym sposobem, znacznie prostszym i ciekawszym, jest ułożenie w polach (ogra­niczonych deskowaniem i wysypanych piaskiem) kamieni rzecznych i zalanie ich betonem, z zostawie­niem jednocześnie między nimi szczeliny, w których będzie mogła wyrosnąć trawa. Ten rodzaj tarasu jest tańszy, ma łatwiejszą konstrukcję i przede wszystkim lepiej harmonizuje z otaczającą go zielenią oraz stwa­rza miłe warunki odpoczynku szczególnie w lecie. Jeżeli taras usytuowany jest powyżej 100 cm w sto­sunku do otaczającego go terenu, to przynajmniej od strony ogrodu trzeba wybudować balustradę o wyso­kości 90 cm.Urządzanie tarasów na dachach domów i garażach jest dość kosztowne i trudne. O takiej ewentualności można myśleć tylko tam, gdzie zieleń przydomowa narażona jest na kurz (ulica) czy przykre zapachy. Taras na dachu powinien mieć także natrysk (dopływ wody). W przeciwnym razie mógłby być wykorzystywa­ny latem tylko na wieczorny odpoczynek. Tak więc ta­ras na dachu domku jednorodzinnego jest sprawą wyjątkową. Tarasy można uzupełnić zwijanymi roleta­mi chroniącymi przed palącymi promieniami słońca i sprawiającymi przyjemne wrażenie kolorystyczne.

Składniki betonów lekkich

Do wykonywania betonów lekkich stosuje się cementy portlandzkie, kruszywo, mikrowypelniacze, wodę i dodatki chemiczne.Cement. Do betonów lekkich zaleca się stosowanie cementu portlandzkiego marki 350. Cement marki 250 może być stosowany w przypadku betonów o niższych wytrzymalościach — do klasy B100, w których zwiększona ilość cementu (w porówna­niu z cementem 350) polepszy urabialność mieszanki, lub w innych przypadkach tech­nicznie uzasadnionych. Cementy marek 400 i 450 zaleca się stosować do betonów ja­mistych oraz do betonów zwartych wyższych wytrzymałości — powyżej klasy B250, przede wszystkim wówczas, gdy przez zmniejszenie ilości cementu chcemy zmniejszyć gęstość pozorną betonu ze względu na przewodnictwo cieplne. Użycie cementów hut­niczych wymaga, podobnie jak przy betonach zwykłych, zabezpieczenia przed wpływem niskich temperatur w okresie wiązania i twardnienia betonu. Zawartość cementu w 1 m3 betonu nie powinna być mniejsza niż 170 kg, a największa zawartość cementu lub ce­mentu z mikrowypełniaczem nie powinna przekraczać 550 kg. Zawartość cementu w lekkich betonach zbrojonych nie powinna być mniejsza niż 300 kg w 1 m3 betonu.Kruszywo. W zależności od rodzaju użytego kruszywa, o wymiarach ziarn powyżej 5 mm, rozróżnia się beton lekki z keramzytu, łupkoporytu, glinoporytu, pu­meksu hutniczego, popiołoporytu, węglanoporytu lub mieszaniny tych kruszyw. Betony lekkie z żużla granulowanego czy żużla paleniskowego mają ograniczone zastosowanie. Jako kruszywo o wymiarach ziarn poniżej 5 mm mogą być stosowane drobne frakcje tych samych kruszyw, zwłaszcza produkowanych w wyniku kruszenia spieków. W przy­padku keramzytu czy gralitu, tj. kruszyw wypalanych w piecach obrotowych, uzysk frakcji poniżej 5 mm jest ze względów technicznych znikomy i nie przekracza 54-8%, w związku z tym jako uzupełnienie frakcji drobnych stosuje się frakcje poniżej 5 mm z produkcji kruszyw spiekanych (glinoporyt, łupkoporyt) lub elporyt<4).W przypadku niedoboru frakcji drobnych w stosie okruchowym można stosować dodatek popiołów lotnych lub piasku kwarcowego. Do betonów konstrukcyjnych wy­sokich klas powyżej B150 z zasady jako frakcję drobną stosuje się piasek kwarcowy, co obok wytrzymałości dodatnio poprawia moduł sprężystości betonu.Kruszywa stosowane do betonów lekkich powinny odpowiadać wymaganiom norm omówionych w p. 4.3.Wymiary ziarn kruszywa stosowanego do betonów jamistych nie powinny przekra­czać 40 mm, zaś do betonów półzwartych i zwartych — 20 mm. Największy wymiar ziarn kruszywa nie powinien być większy niż 1/3 najmniejszego wymiaru przekroju poprzecznego elementu i 3/4 wymiaru rozstawu prętów zbrojenia w świetle.Mikrowypełniacze. Szorstkość, porowatość oraz nieregularny kształt nie­których kruszyw lekkich zdecydowanie pogarszają urabialność betonu oraz powodują wzrost zużycia cementu. W znacznej mierze te niekorzystne zjawiska są eliminowane przez stosowanie dodatku mikrowypełniaczy. Jako mikrowypełniacze mogą być sto­sowane drobnoziarniste dodatki mineralne, jak popiół lotny, mączka wapienna i in. Do mikrowypełniaczy zaliczyć można również elporyt, który produkowany jako piasek (do 5 mm) ma dużą zawartość popiołu lotnego. Wymagania, jakim powinny odpo­wiadać popioły lotne stosowane jako mikrowypełniacz, są następujące:zawartość S03 — nie więcej niż 3,0%,straty po prażeniu — nie więcej niż 10,0%,pozostałość na sicie o boku oczkakwadratowego 0,06 lub 0,063 mm — nie więcej niż 30,0%.Ilość dodawanego popiołu wynosi zazwyczaj od 80 do 150 kg/m3, tylko w przy­padku kruszyw o bardzo rozwiniętej powierzchni, jak np. pumeks hutniczy, ilość tę można zwiększyć do ok. 200 kg/m3.W przypadku stwierdzenia w popiołach obecności grudek, powstałych np. w wyniku zawilgocenia, należy materiał bezwzględnie przesiać przez sito o prześwicie oczka 5 mm, bowiem ich obecność w mieszance betonowej wpływa niekorzystnie na jednorodność i wytrzymałość betonu.Woda. Do produkcji betonów lekkich należy stosować wodę spełniającą wymaga­nia PN-75/C-04630.Dodatki chemiczne do betonu. Do betonów lekkich można stosować dodatki chemiczne przyspieszające twardnienie betonu oraz dodatki napowietrzające lub uplastyczniające mieszankę betonową — pod warunkiem dopuszczenia ich do sto­sowania w budownictwie przez upoważnioną instytucję badawczą. Ilość dodatków po­winna być każdorazowo ustalana doświadczalnie w zależności od sposobu obróbki ter­micznej betonu. W doświadczeniach krajowych uzyskano korzystne wyniki stosując do keramzytobetonu Abiesod 70 jako dodatek napowietrzający. Zastosowanie dodatku Abiesodu 70 w ilości ok. 0,03-7-0,05% w odniesieniu do ilości cementu pozwala na wpro­wadzenie 60 do 100 1 porów w m3 betonu oraz na uzyskanie zwartej struktury betonu już przy zawartości ok. 30% frakcji O-r-5 mm.Przy wykonywaniu betonu z cementu hutniczego oraz betonu przeznaczonego do konstrukcji zbrojonych i sprężonych nie należy stosować dodatku chlorku wapniowego. Dodatek chlorku wapniowego do betonów z kruszyw lekkich może być stosowany tylko w konstrukcjach niezbrojonych w ilości nie większej niż 4% w odniesieniu do masy uży­tego cementu portlandzkiego.Dodatek granul ze styropianu. Przeprowadzone w kraju badania wykazały korzystny wpływ dodatku granul ze styropianu na obniżenie gęstości pozornej betonu lekkiego. Dodatek 100 litrów styropianu daje zmniejszenie gęstości pozornej betonu o 100 kg/m3, nie powodując jednocześnie obniżenia jego wytrzymałości.[yasr_visitor_votes size="large"]

DASZKI

Daszek może być wykonany jako płyta wspornikowa wystająca z elewacji. Może być z żelbetu, drewna, me­talu lub ceramiki budowlanej. Z góry kryje się go blachą. Może być efektownie wykończony od dołu obro­bionymi deskami. Można w tym celu wykorzystać również duże płyty azbestowo-cementowe. Daszek jest praktycznym uzupełnieniem domku jedno­rodzinnego i przy dobrym wkomponowaniu może wzbogacić plastykę elewacji. Można go umieszczać nad wejściem, jako połączenie domku jednorodzinne­go z garażem, lub nad drzwiami do garażu, balkonem itp. Z daszku można zrezygnować, jeżeli drzwi wej­ściowe cofniemy w głąb budynku – jest to również roz­wiązanie godne polecenia, podobnie jak zastosowanie daszku.

Różne wyroby stalowe

Inne wyroby, jak półfabrykaty oraz gotowe elementy stosowane w budownictwie.Omó­wiono w nich m.in. liny, śruby, nity. elektrody, podkładki okrągłe, klinowe i sprężyste, nakrętki napinające, zaciski do lin itp.Wielkości statyczne produkowanych asortymentów można znaleźć w katalogu Huty Pokój oraz w powo­łanej normie. Przed zastosowaniem profilu sprawdzić stateczność środnika wg wytycznych opracowanych przez COM lub wg PN-76/B-03200 i ewentualnie zaprojektować wzmocnienie żebrami.

Płytowe materiały drewnopochodne

Charakterystyka struktury płytowych materiałów drewnopochodnych. Płytowe ma­teriały drewnopochodne są tworzywami wykonanymi metodami przemysłowymi, w wię­kszości przypadków z drobnowymiarowego drewna oraz drobnych odpadów różnych gatunków lub ze spilśnionych włókien drzewnych i odpadów niektórych roślin jedno­rocznych, przy zastosowaniu lepiszcz syntetycznych, ciśnienia prasowania i podwyższo­nej temperatury. Tworzywo takie formowane jest w płyty różnych grubości, szerokości i długości.Materiały drewnopochodne mają strukturę niejednorodną, porowatą, charak­teryzującą się różnym stopniem zagęszczenia w zależności od technologii wytwarzania.Charakter struktury, warunki zagęszczenia wypełniającej masy drzewnej oraz zastoso­wanie lepiszcza decydują o technicznych właściwościach materiałów drewnopochodnych.Budowa płytowych materiałów drewnopochodnych może być pełna lub mogą mieć one pustki (cylindryczne kanały przebiegające wzdłuż płyty).Płytowe materiały drewnopochodne w postaci naturalnej są również higroskopijne i nasiąkliwe. Pochłanianie wilgoci z powietrza powoduje ich pęcznienie na grubości i długości. Natomiast skurcz zachodzi przy obniżeniu wilgotności materiału. Równo­cześnie zjawiska te wywołują zmiany właściwości mechanicznych.Niektóre rodzaje materiałów drewnopochodnych w wyniku trwałego zawilgocenia higroskopijnego lub zalania wodą deformują się w sposób nieodwracalny, a nawet roz­warstwiają, co między innymi warunkuje zakres i sposób stosowania ich w budownictwie.Płyty pilśniowe. Płyty pilśniowe z drewna są materiałem drewnopochodnym pow­stałym ze spilśnienia i sprasowania w gorącym procesie technologicznym włókien ligno-celulozowych z dodatkiem lub bez dodatku środków chemicznych. Produkowane są następujące rodzaje płyt pilśniowych:płyty porowate ,,P” (miękkie), nie prasowane w gorącej prasie o gęstości poniżej 400 kg/m3;płyty porowate zwykłe, o prawej powierzchni z odciskiem filcu lub sita i o barwie naturalnej masy drzewnej;płyty porowate z okładem na prawej powierzchni, wykonanym z warstw materiału uszlachetnionego;płyty porowate na prawej powierzchni pokryte ścierem barwionym lub niebar-wionym;płyty perforowane i nacinane, o powierzchni barwy naturalnej lub pokrytej ście­rem, z nacięciami na prawej stronie w postaci szczelin lub cylindrycznych otworów, nie przechodzących przez całą grubość płyty;—płyty twarde „T” prasowane, o gęstości powyżej 800 kg/m3.W grupie płyt pilśniowych twardych uszlachetnionych rozróżnia się:płyty bardzo twarde „BT”, o gęstości powyżej 900 kg/m3, prasowane w prasie gorącej, impregnowane olejami schnącymi przed obróbką termiczną;płyty lakierowane, na powierzchniach prawych lub prawych i lewych pokryte natryskiem różnobarwnych emalii termoutwardzalnych; płyty lakierowane mogą mieć powierzchnie prawe gładkie, perforowane (otwory przechodzą lub nie przechodzą przez grubość płyty), nacinane — z nacięciem do celów użytkowych i dekoracyjnych (dźwię­kochłonne, kafelkowe), wytłaczane — z powierzchnią prawą ukształtowaną w czasie prasowania na gorąco przy użyciu profilowanych matryc;płyty laminowane, w których na prawych lub prawych i lewych powierzchniach zostają w procesie gorącym naprasowane specjalne papiery z uszlachetnionej celulozy o określonej gramaturze, zaimpregnowane żywicą termoutwardzalną; do laminowania powierzchni prawych stosuje się papiery dekoracyjne (wzorzyste), pokryciowe i wy­równawcze.Rozwinęło się także oklejanie płyt pilśniowych twardych specjalnymi papierami z nadrukiem drewnopodobnym. Dopuszczalne wady, jak wgłębienia, odciski brzeżne, spęcznienia, rysy, uszkodzenia oraz wymagania jakościowe określono w odpowiednich normach przedmiotowych. Nie­które wymiary produkowanych płyt pilśniowych. Ważniejsze właś­ciwości fizyczne płyt pilśniowych twardych zwykłych i uszlachetnionych.Płyty pilśniowe twarde „T” są stosowane w budownictwie w szerokim zakresie, szczególnie w obiektach budowlanych różnego przeznaczenia wykonanych z drewna i materiałów drewnopochodnych, między innymi w elementach ścian zewnętrznych i we­wnętrznych, stropach i stropodachach. Znane są również przykłady zastosowań tych piyt w kombinowanych (drewno — płyty pilśniowe) konstrukcjach nośnych. Płyty pilś­niowe stosuje się również w produkcji skrzydeł drzwiowych, mebli wbudowanych itp., a płyty pilśniowe laminowane i lakierowane — również na okładziny ścienne.Płyty pilśniowe bardzo twarde znajdują zastosowanie, podobnie jak płyty twarde, szczególnie w rozwiązaniach, gdzie są stawiane im wyższe wymagania techniczne. Znane jest również zastosowanie bardzo twardych płyt pilśniowych na zastępcze nawierzchnie podłogowe.Płyty wiórowe prasowane. Płyty wiórowe prasowane są tworzywem wykonanym z wiórów płasko skrawanych i wiórów drzazgowych, które metodą przemysłową zostają sprasowane na gorąco przy zastosowaniu lepiszcza mocznikowo-formaldehydowego. Rozróżnia się płyty trzywarstwowe i jednowarstwowe. W płytach trzywarstwowych występują warstwy zewnętrzne i środkowe, różniące się zagęszczeniem masy wiórów, ich wielkością oraz zawartością kleju. Płyty jednowarstwowe mają strukturę jednorodną.Płyty wiórowe prasowane dzielą się w zależności od właściwości fizycznych i mecha­nicznych na dwa typy (I i II).Podstawowe wymiary wiórowych prasowanych płyt trzywarstwowych podano wg PN-72/D-970O4.Płyty wiórowe prasowane znajdują szerokie zastosowanie w budownictwie, głównie w obiektach budowlanych różnego przeznaczenia wykonywanych z drewna i materiałów drewnopochodnych. Stosuje się je jako materiał okładzinowy w elementach ścian zew­nętrznych i wewnętrznych, stropowych i stropodachowych. Ponadto płyty wiórowe pra­sowane są stosowane do produkcji mebli wbudowanych, a także na podkłady pod na­wierzchnie podłogowe.Znaczne rozszerzenie zakresu stosowania w budownictwie, głównie małokubatu-rowym, spowoduje wprowadzenie na rynek płyt wiórowych prasowanych uodpornionych na działanie ognia, odpowiadających wymaganiom BN-72/7123-01.W zależności od stopnia uodpornienia płyt na działanie ognia będą produkowane dwie odmiany: — płyty o niższej ognioodporności i — płyty o wyższej ogniood-porności.Stosownie do wymagań normy, stopień uodpornienia na działanie ognia sprawdzany metodą rury ogniowej wyraża się ubytkiem masy, nie większym niż 20% dla płyt odmiany i nie większym niż 10% dla płyt odmiany.Gęstość płyt ognioodpornych: 680-f-800 kg/m3 przy wilgotności 7 + 2%. Płyty takie znajdą zastosowanie między innymi w ognio­odpornych skrzydłach drzwiowych.W najbliższym czasie jest przewidziane stosowanie płyt wiórowych do produkcji prefabrykowanych ościeżnic drzwiowych, skręcanych na budowie. W tych rozwiązaniach ościeżnice będą fabrycznie powłokowane drewnopodobną folią PCW. Ważniejsze właściwości techniczne płyt wiórowych trzywarstwowych. Płyty wiórowe wytłaczane. Płyty wiórowe wytłaczane są tworzywem drzewnym otrzymanym w wyniku odpowiedniego zagęszczenia wiórów drzewnych i utwardzenia ich na gorąco przy zastosowaniu lepiszcza mocznikowo-formaldehydowego. Zagęszczanie wiórków (wytłaczanie wzdłuż płyty) odbywa się systemem ciągłym w specjalnej prasie-formie. W następstwie tej metody zagęszczania wiórki są na ogół usytuowane w płycie prostopadle do jej długości (kierunku wytłaczania). Przez stosowanie w prasie specjalnych wkładów można formować płyty z podłużnie przebiegającymi cylindrycz­nymi kanałami (płyty pustakowe).Uformowana w powyższy sposób „surowa” płyta po wyjściu z prasy formującej i przycięciu na długości zostaje w dodatkowym procesie oklejona obustronnie płytą pilś­niową twardą lub okleiną.Charakterystykę asortymentu oraz niektórych ważniejszych fizycznych i mechanicz­nych właściwości płyt wiórowych wytłaczanych.Płyty wiórowe wytłaczane mogą być stosowane w budownictwie wyłącznie w postaci obustronnie oklejonej.Płyty wiórowe wytłaczane pustakowe i pełne mogą być stosowane w budownictwie głównie w obiektach budowlanych różnego przeznaczenia, wykonywanych z drewna i materiałów drewnopochodnych, pod warunkiem eksploatowania tych obiektów w wa­runkach suchych.Bezwzględnym warunkiem zezwalającym na stosowanie płyt wiórowych wytłaczanych w budownictwie jest:zabezpieczenie ich czół przed wpływami bezpośredniego zamoczenia lub stałego atmosferycznego zawilgocenia,zapewnienie, aby stała wilgotność względna pomieszczeń w obiektach i pomieszcze­niach na przekraczała 70%.Sklejka. Sklejka jest to płyta drzewna wykonana z nieparzystej ilości sklejonych ze sobą warstw fornirów z drewna gatunków liściastych lub iglastych. Przylegające do siebie warstwy fornirów wykazują prostopadły układ włókien. Produkowane są:sklejki suchotrwałe — mało odporne na działanie wody, łączone klejami nieod­pornymi na długotrwałe działanie wody lub wysoką wilgotność powietrza; sklejki tego rodzaju nadają się do zastosowań w suchych i zamkniętych pomieszczeniach;sklejki wodoodporne — łączone klejami odpornymi na działanie wody i wysoką wilgotność powietrza; mogą one być stosowane pod zadaszeniem, na otwartym powie­trzu lub przejściowo w wodzie.W ostatnich latach zostały rozpowszechnione w budownictwie przemysłowym tarcze do deskowań wykonane ze sklejki wodoodpornej „szalunkowej” wg wymagań- BN–66/7113-10.Płyty skrawkowe. Płyty skrawkowe są materiałem drewnopochodnym wykona­nym ze skrawków drewna uformowanych na gorąco w płytę przy użyciu lepiszczy synte­tycznych, termoutwardzalnych. Płyty te są wytwarzane w zakładach produkujących sklejkę (produkcja uboczna). Stosuje się je jako materiał dekoracyjny w budownictwie, na okładziny (boazerie) ścian, do wykonywania okładzin na konstrukcjach szkieleto­wych lekkich ścian działowych oraz do wyrobu mebli wbudowanych. Produkowane są płyty: typu — obustronnie oklejone obłogami, typu — obustronnie oklejone pły­tami pilśniowymi, typu — nieoklejone.Płyty stolarskie. Płyty stolarskie są warstwowym materiałem płytowym z drewna, w którym warstwy zewnętrzne są wykonane z fornirów iglastych bądź liściastych ga- Iglaste standardowe Iglaste standardowe wodoodporne Liściaste standardowe wodoodporne Liściaste standardowetunków drewna, natomiast warstwę wewnętrzną stanowią listwy z drzew iglastych skle­jonych między sobą, bądź też leżące luzem i ściągnięte sznurkiem papierowym.Płyty stolarskie są stosowane w budownictwie przede wszystkim do produkcji mebli wbudowanych.W asortymencie tych płyt obowiązują 2 klasy jakości (I i II). Wymiary produkowa­nych płyt podano w tabl. 9-23.